Υπάρχει μια σιωπή που δεν είναι άδεια. Είναι γεμάτη. Μια στιγμή που το βλέμμα γυρνάει από τον κόσμο προς κάτι βαθύτερο, χωρίς ήχο, χωρίς εξήγηση.
Η αλήθεια δεν σε φωνάζει. Περιμένει να την δεις.
Η συνείδηση δεν είναι έξω. Δεν είναι ιδέα. Είναι εμπειρία.
Όσο κυνηγάς φώτα, λέξεις, θριάμβους, τόσο ξεμακραίνεις από εκείνο το ήσυχο κέντρο που δεν αλλάζει ποτέ. Εκεί που ο χρόνος σταματά. Εκεί που το “ποιος είμαι” παύει να έχει ρόλο, και γεννιέται το “είμαι”.
- Δεν κατακτιέται
- Δεν αποδεικνύεται
- Μόνο αναγνωρίζεται
Πότε αρχίζεις να βλέπεις;
Όταν:
- Η εσωτερική σιωπή γίνεται πιο δυνατή από τον εξωτερικό θόρυβο
- Σταματάς να ζητάς και αρχίζεις να προσέχεις
- Το παρόν δεν είναι απλώς χρόνος, αλλά τόπος
- Αντί για ερωτήσεις, γεννιούνται παρατηρήσεις
Το φως δεν έρχεται όταν το καλέσεις. Εμφανίζεται όταν δεν χρειάζεσαι τίποτα.
Το μονοπάτι δεν είναι εξωτερικό
Η αφύπνιση δεν είναι μια πράξη. Είναι μια συνέπεια. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ σταματάς να τρέχεις. Όταν το βλέμμα σου δεν προσπαθεί να εξηγήσει, αλλά να αγκαλιάσει.
Μέσα σου δεν υπάρχει το νόημα. Υπάρχει η ίδια η πηγή.
Τι μπορείς να κάνεις;
- Βρες σιωπή, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και μέσα σου
- Άσε τις λέξεις να πέσουν και δες τι μένει
- Εμπιστεύσου το κενό: δεν είναι απώλεια, είναι χώρος για αλήθεια
- Μην επιδιώκεις αφύπνιση. Ζήσε με επίγνωση. Η αφύπνιση θα σε βρει.
Η επιστροφή στον εαυτό
Δεν πρόκειται για αλλαγή ταυτότητας. Είναι ξεγύμνωση. Αφαίρεση. Μια ήσυχη αποδόμηση κάθε “ρόλου”, μέχρι να μείνει το μόνο που δεν αλλάζει.
Εκεί που δεν έχεις πια τίποτα να γίνεις, εκεί είσαι εσύ.
