Ο Ορέστης περπατούσε μέσα στο δάσος, νιώθοντας το βάρος της σιωπής γύρω του. Τα δέντρα έμοιαζαν να κλείνουν πάνω του σαν μια ατελείωτη σκιά που τον κρατούσε αιχμάλωτο. Ήταν κουρασμένος. Όχι σωματικά, αλλά ψυχικά.
Κάθισε σε έναν πεσμένο κορμό και κοίταξε το χώμα. Μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα στις ρίζες, υπήρχε μια μικρή ακτίνα φωτός που διέφευγε από τις φυλλωσιές. Εστίασε το βλέμμα του πάνω της και σκέφτηκε πόσο εύκολα χανόταν το φως όταν κάποιος βρισκόταν στη σκιά.
- “Όμως το φως δεν χάνεται ποτέ πραγματικά.”
Η φωνή ήρθε πίσω του, απαλή και σταθερή. Γύρισε και είδε έναν ηλικιωμένο με ήρεμο βλέμμα να τον παρατηρεί.
- “Ακόμα και όταν δεν το βλέπεις, υπάρχει,” συνέχισε ο άντρας. “Το ίδιο ισχύει και για τη δύναμή σου. Ακόμα και όταν νιώθεις αδύναμος, η αντοχή σου είναι εκεί, περιμένει να την ανακαλύψεις.”
Ο Ορέστης πήρε μια βαθιά ανάσα. Το φως ανάμεσα στις ρίζες ξαφνικά του φάνηκε πιο έντονο. Ίσως η σκιά δεν ήταν το τέλος. Ίσως ήταν απλά το πέρασμα προς κάτι νέο.
Σηκώθηκε, ένιωσε τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια του και έκανε το πρώτο βήμα προς το ξέφωτο
